Ellende in dimensies?

Iedereen heeft het er druk maar druk mee, het inmiddels teruggetrokken Koningslied. Ik begrijp ook dat John Ewbank klaar is met het geklaag en de kritiek op zijn liefdeskindje. Maar eerlijk gezegd kan ik er niet mee zitten. Noemt het een risico van het vak; niet iedere pennenvrucht is een succes. Een lied dat tekstueel niet sterk is ga je ook niet redden met een melodie die geleend is. Naast deze persoonlijke ellende voor Ewbank bestaat er ook nog iets als echte ellende.

Natuurlijk heeft ellende diverse graduaties; waar de één zijn schouders voor optrekt, zal een ander wel door de grond willen zakken. Is het voor Ewbank vooral zijn imago die een beste deuk heeft opgelopen, ik mocht vanochtend iets meemaken dat het gedoe om het Koningslied wegzet als iets onbenulligs. Of is het ook gewoon iets van hypocriet dat ik mij er nu wel druk over ga maken van wat ik beleefd heb en is het terugtrekken van een slecht geknipt en geplakt liedje toch nog een dimensie erger?

Varkens. Vandaag zouden wij ook vlees van een varken gaan eten. Karbonades stonden op het menu voor deze zondag. Ondanks dat ik mij goed besef dat ze massaal gehouden worden voor massa-consumptie, sta je daar nooit bij stil als de gekruide karbonades liggen te spetteren in de pan. Na de gebeurtenissen van vanochtend is hier besloten dat wij een paar dagen even geen varkensvlees gaan eten. Niet uit sympathie met het beestje an sich en de manier waarop hij gehouden wordt, maar omdat het ons duidelijk werd dat het ook een levend wezen is met gevoelens. En ja, ik geef het toe, zo hypocriet kan je zijn als mens. Immers, een varken wordt gedood en geslacht voordat hij als karbonade in de schappen van de slager of supermarkt ligt. Ergens kan je er troost in vinden dat die dood snel en pijnloos is. Vanochtend was dat heel anders.

Het zal tegen kwart over vijf geweest zijn dat ik wakker werd van een sirene ergens in de verte die ras naderbij kwam. Nu is dat op zich geen uitzonderlijk geval, we liggen vlakbij de route die ambulances nemen als ze naar een van de ziekenhuizen in Groningen gaan. Maar deze keer was het geen sirene van een ambulance, maar van een brandweerwagen. Snel schoot ik in mijn kleren, slingerde een natte waslap rond mijn gezicht en sprong in mijn auto. Niet dat ik dit normaal ook doe, eigenlijk nooit zelfs, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen.

Bij aankomst bleek het te gaan om een schuur nabij een boerderij. Toen ik uit de auto gestapt was drong een penetrante lucht van vuur en verkoold vlees in mijn neus. Bijna kokhalzend kwam ik tot stilstand en ik hoopte dat het niet de bewoners waren die ik rook die bij de brand omgekomen waren. Een akelig geluid dat mij bereikte nam die twijfel direct weg, het waren de varkens die zich in de brandende stal bevonden. Maar liefst 1200 opgesloten varkens die daar levend aan het verbranden waren. En ja, ik wel vaker gillende varkens gehoord, maar dit gegil wat ik nu hoorde, was vele malen erger. Stelt u zich dat eens voor!

Het geluid was zo hartverscheurend dat ik het niet meer kon verdragen en ben weer naar huis gegaan. Het spreekt vanzelf dat ik geen ook meer dicht kon doen; het gegil en gekrijs van de varkens die hun leven daar uitbrulden bleef door mijn hoofd spoken. Hoe relatief is het dan dat een waardeloos liedje zonder inhoud en met een gejatte melodie massaal afgebrand wordt in de pers en op de social media? Met Ewbank zit ik niet, die is al binnen. Maar wel met die 1200 varkens die binnen zaten en geen schijn van kans hadden om de enorme vuurzee te ontvluchten. Het mislukte product van Ewbank ben ik zo weer vergeten, het gegil en gekrijs van die varkens zal voor altijd in mijn geheugen geschrift blijven staan. Over drama’s en ellende gesproken.

©Molekûl

Advertisements

Een stukje oranjekleurige zeep.

Als een klein oranje gekleurd zeepje dat voor 50 cent in de aanbiedingenmand van een of andere goedkope drogisterijketen ligt, dat kan je concluderen over het inhuldigingsfeest als je het artikel van Theodor Holman leest in het Parool. Zo’n stukje allerhande zeep dat leuk is om op Moederdag aan je schoonmoeder te geven omdat je stomweg niets anders weet wat je haar dan schenken moet. Holman ziet het naar mijn mening aardig goed. Zeker als je weet wat het spektakel, of zeperd om het maar in Theo zijn woorden te zeggen, wel niet moet gaan kosten in tijden waarin iedereen zijn zuur verdiende euro wel tweemaal moet omdraaien. Of te wel, dat zijn twee stukjes oranje gekleurde zeepjes.

Zeep heeft de eigenschap dat het reinigt – althans dat zijn velen van mening – en het geeft een frisse geur af. Dit in het achterhoofd houdend, versterkt natuurlijk wel het gevoel waar de zeep was toen men het Koningslied schreef en inging zingen. Maar zoals Theo het al zegt, dat lied is zo slecht dat je je er alleen maar voor kan gaan schamen. En geen stuk oranjekleurig zeep die het schaamrood van je gezicht af gaat krijgen. Zelfs een stukje zeep heeft zo zijn beperkingen.

En natuurlijk mislukt het enthousiasme van Wijers waarmee hij dingen moest gaan onthullen. Een oerdegelijke en oprechte D66’er heeft nu eenmaal niets met het Koningshuis. ‘Maar ach, het verdient zo lekker’ zal Wijers gedacht hebben. Als een nat stukje zeep dat tijdens het douchen uit je handen flipt en elke keer weer met opzet wegspringt als je het probeert op te rapen, zo’n gladde jongen is die Wijers ook. Zelfs een stukje zeep heeft ook zo zijn nadelen.

Ook de dromen blijken één grote zeepbel te zijn. Al die kinderen die zich verheugd hadden op het loslaten van een grote oranje ballon, kregen de deksel van de zeepkist op hun neus. De liefhebbers van biologische zeep staken daar een stokje voor. Weken van voorbereidingen om samen als een grote zeepbel alle ballonnen op te gaan laten werden weggespoeld met het waswater. De zeepbel spatte uiteen, dit tot grote ontsteltenis van de vele schoolkindertjes. De sporen die dit achter zal laten krijg je nooit meer weg met een stuk zeep.

Overal wordt nu met geld gesmeten om van 30 april geen zeperd te gaan maken. Men beseft echter niet dat, gezien de kosten, deze dag allang een grote zeperd is. Niet omdat we nu een Koning krijgen, maar meer om het hypocriete er omheen. Dat hypocriete stinkt zo erg, dat er geen zeep tegen opgewassen is om die ondraaglijke stank te laten verdwijnen. Ook fijn voor die mensen, die amper nog dat oranjekleurig stukje zeep van 50 cent nog kunnen betalen en merken dat ze allerlei voorzieningen al zijn kwijt geraakt, om te zien hoe er met geld gesmeten wordt. Maar weet u wat? Ik geef mijn schoonmoeder gewoon maar weer een bosje chrysanten op Moederdag. Ik kan geen oranjekleurige zeep meer zien!

©Molekûl

Principes en kogels.

Dankzij de ontwikkeling van de huidige technische hulpmiddelen heeft er voor gezorgd dat de vermoedelijke daders van de laffe aanval in Boston nu al gepakt zijn. Waar men hier in Nederland rollebollend over straat zou gaan als het gaat om het gebruik van deze middelen, immers er zijn nog genoeg kortzichtige mensen die huilen op het beschermen van de privacy, weet men als burger in de Verenigde Staten dat het gebruik zeer effectief is als het adequaat wordt ingezet. Men onderschat daar de gevaren van gestoorden niet. Waar men in Nederland het liefst weg blijft kijken, of het nu extremisten, pedofielen of andere idioten zijn, men beseft daar heel goed wat een gek kan aanrichten.

Het is natuurlijk gewoon een open deur inschoppen als je zegt dat Nederland ontzettend naïef is. Dat dankzij de digitale wereld er geen landsgrenzen meer bestaan, schijnt hier en daar nog niet helemaal doorgedrongen te zijn. Menigeen zal ook wel gegniffeld hebben toen de AIVD met een strak gezicht durfde te beweren dat hier in Nederland geen jongeren gerekruteerd worden voor de strijd in Syrië. Ook het terug gaan hacken van de servers in het buitenland, waaruit de DDoS aanvallen op onder andere banken worden uitgevoerd, is iets waar men zich niet de vingers aan durft te branden. Iets met internationaal recht wordt er dan gemompeld.

En dan kijk je met een jaloerse blik naar Boston over de gezamenlijke inzet van de politie en het leger om het gevaarlijk tuig onschadelijk te gaan maken. Waar hier de plaatselijke parttime wijkagent er op zijn fiets naar toe moet om tot op de tanden bewapende criminelen met een bestraffend vingertje toe te spreken, is het daar geen kwestie van wat het kost. Gevaarlijk tuig moet zo snel mogelijk worden opgepakt. En meent men dat de wetshandhavers te moeten bedreigen, dan is hard optreden toe gestaan. Iets waar hier de lokale koddebeier niet aan zal denken. Niet omdat hij het niet wil, maar omdat hij het niet mag.

In dit land dient een diender zich te verantwoorden waarom hij op die zware crimineel of gek geschoten heeft die hem naar het leven stond. Niet dat men zich gaat afvragen waarom die malloot met een zware hamer de schedel van de agent in elkaar wilde slagen. Dat het geweld extremer is geworden en de criminelen tot op de tand bewapend zijn met zware wapens, doet er blijkbaar niet toe. Men blijft er dienders er op af sturen met afgeschreven voertuigen en een nieuw bonnenboekje. Preventief ingrijpen is al helemaal uit den boze, u weet toch, ook verdachten hebben rechten.

En daar blijft de schoen hier wringen in Nederland. De privacyrechten dienen te prevaleren boven de veiligheid. Er zijn hier mensen die van kwaadheid al het schuim op hun mond krijgen als er een chip in een persoonsbewijs geplaatst gaat worden. Van die idioten die gaan brullen dat Big Brother ons in de gaten blijft houden. Dat soort mensen moet je nu met de nabestaanden van de aanslagen in Boston laten spreken. Niet dat ze hun geliefden terug gaan krijgen, maar ze kunnen die Nederlandse wereldverbeteraars wel iets gaan vertellen dat men opgelucht is dat de vermoedelijke daders gepakt zijn, en zo snel.

Persoonlijk zal ik er geen problemen mee gaan hebben als defensie eerder ingezet gaat worden om zwaar bewapende overvallers aan te gaan houden. En ja, met scherpe munitie. Immers de criminelen schromen er ook niet voor terug om met extreem geweld hun buit te bemachtigen. En om eerlijk te zijn, als er privacyregels geschonden moeten worden om ernstige aanslagen of overvallen te kunnen voorkomen, het zij zo. Voor mij is de veiligheid en het voorkomen van slachtoffers aardig wat belangrijker dan principes van mensen die het toch altijd beter menen te weten.

Het Wim Cornelis effect.

Kent u Gouda nog? Vast wel, een pittoresk stadje in de provincie Zuid-Holland met een voormalige burgemeester, Wim Cornelis, die in opspraak door mogelijke onrechtmatigheden bij de bouw van een huis in Ghana en de dienstreizen naar dat land. En ja, ook hij ontkende dat er eerst problemen met Marokkaanse jeugd in Gouda waren. Toen ze ineens wel bestonden, viel men voor het idee om vechtsport in te gaan zetten om probleemgedrag van risicojongeren aan te pakken. Hiervoor werd een overeenkomst gesloten met het Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij (NIVM). De gemeente verwachtte dat het programma agressie van jongeren zal reguleren en overlast van jongeren terugdringt. Voor de idealisten een prachtig initiatief, voor de realisten een nachtmerrie.

In januari van dit jaar bleek ook dat de Amsterdamse burgemeester Van der Laan inmiddels er een andere kijk er op na blijkt te houden: “Vechtsport kan positieve effecten hebben op jongeren. Maar als het misgaat, hebben ze wel technieken geleerd die hen heel gevaarlijk maken op straat.” Onderzoekers concluderen dat de vechtsport zelf niet in staat is zich op een goede manier te organiseren. De gevolgen hiervan hebben we helaas al menige malen kunnen zien. Vooral het hoofd van de slachtoffer moet het ontgelden door dat de dader trappen gebruikt die hij op een cursus van een gevechtssport heeft geleerd. Schijnbaar werkt het statusverhogend bij de andere geestelijk incompetente elementen binnen de groep. Het AD roept zelfs dat de helft van de criminele jongeren in Amsterdam op een vechtsport gezeten heeft.

Afgelopen woensdagmiddag was het weer eens zover. Het zoveelste ‘incidentje’ waarbij zo’n stoere knaap weer iemand door middel van schoppen het ziekenhuis in moest trappen. Een 11-jarig keepertje werd door een 18-jarige Nederlander van Noord-Afrikaanse afkomst tijdens een schoolvoetbaltoernooi in Zoetermeer tegen de grond aangewerkt waarna de doorgedraaide dader hem nog enkele schoppen na gaf. Het 11-jarig jongetje liep een gebroken pols en enkele kneuzingen op. De moeder overweegt nu haar kroost van voetbal af te halen. De moeder moest haar verhaal anoniem doen uit angst voor de nietsontziende dader.

Gezien de reactie van enkele primaten in een filmpje op de website van de Telegraaf, is dit niet geheel onlogisch. Vooral de primaat die aan de rechterzijde staat en op het einde van de clip meent nog even zijn mening te moeten geven is een voorbeeld dat sommige mensen niet te helpen zijn. Hier is het filmpje te zien. Blijkbaar heeft men bij het Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij (NIVM) nooit er over nagedacht dat de opzet misschien weleens kon gaan mislukken. Niet zo verwonderlijk trouwens, men stimuleert daar de spieren, niet de hersenen. Feit is nu wel dat door idealistische initiatieven – die het doel hadden om te voorkomen dat, met name vooral de allochtone groep, criminele jongeren te hard zou worden aangepakt – er nu vreselijk gevaarlijke tikkende tijdbommen rondlopen die bij het geringste gaan exploderen. Ik zou dat het Wim Cornelis effect willen noemen.

@Molekûl

Droge witte wijn en chips.

Schertsend zeg ik wel eens dat het maar goed is dat het volume van het internet onbeperkt groot is. Voor mensen met een groot ego is dit een uitkomst. Maar soms is de onbeperkte ruimte schijnbaar nog niet groot genoeg en dan krijg je een situatie waarin een paar van dit soort grote ego’s botsen. En ik kan u verzekeren dat wanneer twee ego’s ter grootte van een flatgebouw tegen elkaar aan komen, dat het gaat knallen. En dan heb ik het over ego’s van het kaliber waar Mart Smeets nog van zal gaan blozen.

Het ene ego van formaat is een bloggende journalist met een stuk verbeelding in zijn reet van hier tot gunder, de ander is een rokkenjagende speurneus met connecties tot in Paleis Huis ten Bosch. Ergens twee verschillende persoonlijkheden en toch hebben ze veel gemeen, naast die verdomd grote ego’s dan. Een hoog entertainmentwaarde kan de beide heren niet ontzegt worden. Ja, zoals bij Bassie en Adriaan, maar dan voor volwassenen. De een zit vol kattenkwaad en de ander is acrobaat. En beide entertainers zijn overtuigt van hun eigen gelijk, dat geeft de collisie een extra dimensie.

Sterker nog, een trouwe kijker van ‘Goede tijden, slechte tijden’ zal graag aan gaan schuiven met een glaasje droge witte wijn en een bakje chips en de soap op internet van achter de pc of mobiel willen blijven volgen. Het geeft wel aan hoe hoogstaand hoe de clash tussen de twee ego’s vorm heeft gekregen. De één knalt een ongezouten oneliner het internet op, wetende dat Adriaantje er op zit te wachten om Bassie weer een flink aan zijn oor te kunnen trekken, waarop de ander dit weer op het internet smijt. En natuurlijk blijft men op elkaar reageren als een bouwvakker op een dame in een minirok die zich voor zijn neus vooroverbuigt.

Op zich is het natuurlijk een wonder op zich dat twee van dit soort gigantische ego’s elkaar raken op de onbeperkt grote oceaan die het internet heet. En dat het regelmatig een hoge vorm van hilariteit oplevert moge duidelijk zijn, maar het is inmiddels wel een voorspelbare soap geworden. Persoonlijk zou ik tegen beide kapiteins willen zeggen dat ze hun oceanliners gewoon om moeten draaien en weer hun eigen koers kunnen gaan varen, maar iets zegt mij dat er geen digitale oceaan zo groot is om beide schepen te kunnen herbergen. Nou ja, dan nog maar een droog wit wijntje pakken en de chips bij gaan vullen.

©Molekûl

Op lange tenen gaan staan.

Ik weet niet of juist ik diegene ben om het te zeggen, maar ik kan het niet laten om het toch maar te doen. Laten we even teruggaan naar afgelopen maandag toen in Bosten enkele bommen afgingen en hoe een feestdag voor veel mensen een dramatische dag werd. In dat soort gevallen gaat men, zeker in de ogen van veel bekrompen mensen, in de Verenigde Staten ver om de daders te pakken te krijgen. En naar mijn mening terecht. Waar men hier in dit land briest en tiert over privacyrechten hebben de inwoners van de Verenigde Staten er veel minder problemen mee.

Natuurlijk krijg je van alles over je heen als je deze mening hebt; voor enkele mensen zijn de Verenigde Staten de grote boeman en die doet alles fout. Nu hoef ik niet alles te verdedigen wat de Verenigde Staten doet en dat ga ik ook niet doen, maar in sommige gevallen kan ik in de logica meegaan dat mensenlevens belangrijker zijn dan principes. Immers, van principes kan je ook niet leven maar er wel door sterven.

De haat van enkelen tegen de Verenigde Staten gaat zover dat men de meest ridicule uitspraken doet. Ik hoorde al iemand tetteren dat de aanslagen een reden was om Iran en Noord-Korea aan te gaan vallen. Geen compassie met de familie van de 8-jarige jongen of de jongeman die over het lichaam van zijn geliefde lag en haar die dag ten huwelijk wilde vragen, nee pure haat tegen de Verenigde Staten.

Maar weet u, dit soort mensen mag van mij hun mening verkondigen. Hoe ziek je het ook mag vinden, het is hun mening. Mijn mening is echter als er een gevaar bestaat voor een aanslag of er is een aanslag gepleegd, dat de politie alle middelen zou moeten mogen benutten om een aanslag te voorkomen of op te lossen. Met uitzondering van martelen natuurlijk. Als men mensenlevens kan redden dan vind ik dat men ver mag gaan omdat te gaan doen. Jammer voor diegene die dat zien als het schenden van hun privacy. Je kan beter op lange tenen gaan staan dan geliefden moet gaan begraven.

©Molekûl

Welterusten minister-president!

Mijnheer de minister-president, welterusten.
Slaap maar lekker in je mooie huis.
Denk maar niet te veel aan al die arme mensen
die met hong’rige magen zitten, eenzaam, alleen thuis.
Denk vooral niet aan die armoede en ellende,
die vergissing laatst dat armoede niet bestaat.
En vergeet niet het advies van uw ambtenaren
die het echte leven geheel niet kennen.

Denk maar niet aan al die duizenden werkelozen
die er wekelijks bij komen.
Laat die boze mensenmassa maar praten,
mijnheer de president, slaap zacht.

Droom maar van de overwinning en de zege,
droom maar van uw mooie liberaal gedachtegoed
dat nog nooit iets goeds heeft gebracht,
droom maar dat het u wel lukken zal dit maal.
Denk maar niet aan al die mensen die verrekken,
hoeveel vrouwen, hoeveel kinderen zijn vermoord.
Droom maar dat u aan het langste eind zult trekken
en geloof van al die tegenstand geen woord.

Ouderen en gehandicapten die mogen verrekken,
criminelen en banken hebben hier de macht
voor de glorie en de eer van de vrije markten.
Mijnheer de minister-president, slaap zacht.

Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
al die schuldeloze slachtoffers ziet staan
die van armoede en honger zijn omgekomen
en u vragen hoe lang dit nog zo moet gaan.
En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
dat er mensen zijn die ziek zijn van uw beleid,
die de honger en de ellende niet vergeten
en voor wie nog steeds een mensenleven telt.

Droom maar niet te veel van al die dode mensen,
droom maar fijn van overwinning en van macht.
Denk maar niet aan al die vele wensen.
Mijnheer de president, slaap zacht.

(1966, Lennaert Nijgh – Boudewijn de Groot)

@Molekûl